Sanırım cevabımız çoğunlukla "yoktur" olacaktır. Gerçekliği yüzyıllar boyunca iliklerimize kadar hissettik.Kimi zaman üzüldük kimi zaman üzdük.Sevdik ve sevildik.Ancak hep kahramanlarımız oldu fakında olmadan. Onlara özendik, özenmekle yetinmeyip maskelerini, tavırlarını, tüm renklerini benliğimizin tam ortasına koyduk. Daha önce hiç anlayamamıştım; ama şimdi anlıyorum ki pek çok insan gerçekten hayallerine ulaşamıyor. Herkesin hayali var birer birer köreltilen...
Sanal dünyaya kendini kaptırıp gerçek dünyaya kapılarını kapatanlara kızardım. Ancak anladım ki insanlığın içinde hep başkası olma isteği var. Sanal dünyada farklı karakterlere girme anlayışı ve hatta bununla övünme eğilimi, bastırdığımız her şeyin sanalda vücut bulması sebebiyle vazgeçilmez olabiliyor. Orda daha özgür oluyoruz. Gerçek dünyada hiçbir vasfının olmadığını düşünen bireylere sanalda saygı duyulması, o bireyin sanal dünyayı gerçek dünyaya tercih etmesine neden oluyor.
